Gedenkplaats

Als uitvaartondernemer kom je van alles tegen op je pad. Vorige week was ik met collega Caroline bij een lezing over -schrik niet van het woord- nieuwe vormen van lijkbezorging. Al jaren hoor je af en toe over resomeren of cryomeren. Wij weten ook niet precies wat het inhoudt, dus leek het ons interessant om ons op te geven.

De lezing was een gortdroge uiteenzetting hoe het onderzoek was opgezet. Hoe het resomeren of cryomeren zelf verloopt, daarvan was de onderzoeker helaas niet op de hoogte. Bovendien werkte de laptop met de presentatie niet, u kent dat wel. Veel wijzer werden we er niet van, maar we waren onder de indruk van de locatie: Fort Nigtevecht bij Abcoude. Ingericht als as-gedenkplaats, een hele originele vorm van asbestemming. Je kunt er as verstrooien of een ruimte huren om de urn op een persoonlijke manier te bewaren en te bezoeken. In samenwerking met een kunstenaar of ander creatief vakmens kun je zelf een gedenkteken maken. De persoonlijke aandacht en het streven naar een mooie vorm straalt er van af. Het was bijzonder om door het fort te dwalen.

Typisch Hollands

Vanwege werk was er voor de netwerkborrel niet veel tijd meer. Door typisch Hollands landschap reden we over het smalle weggetje getooid met knotwilgen volop in het groen, terug naar de A2. Tot ik moest stoppen voor een bok midden op de weg. Hij zat aan een ketting die zo lang was dat hij tot bijna aan de andere kant van de weg kon komen. Het was overduidelijk zíjn weg en niemand mocht er langs. Aan de andere kant stond een gehelmde wielrenner benauwd te kijken en te gebaren dat er een probleem was. Dat leek mij sterk; ik dacht met mijn grote donkergrijze auto indruk te kunnen maken op de boze bok door langzaam zijn richting op te rijden. Dat werd niet gepikt, met zijn kop naar benden dwong hij mij tot drie keer snel in mijn achteruit, om niet geramd te worden. Het was hilarisch. Terwijl de wielrenner hulp ging halen bij de boerderij, bedacht ik dat ik ook nog een wapen had, mijn claxon. Daar had hij niet van terug. Al toeterend trok ik langzaam ten strijde, toen hij een stap achteruit zette gaf ik gas en waagde het er op. Geen krasje!

Narda Delhaas

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *