Adembenemend

Een situatie die indruk maakte en gepaard ging met een bepaalde geur, zie je levendig voor je als je dezelfde geur weer ruikt. Zo’n zelfde soort associatie kun je ook met muziek hebben; mooie muziek die je hoort tijdens een indrukwekkende situatie. Die muziek blijft altijd verbonden met beelden en emoties van dat moment.

Zo raak ik altijd geëmotioneerd als ik de stem hoor van Inessa Galante die het Ave Maria van Gaccini zingt. En zie ik me weer, in het kielzog van mijn moeder, aan het begin van de dienst de kerk inlopen voor de uitvaart van mijn zusje.

In mijn werk hoor ik veel muziek en heb ik vaak met aangrijpende situaties te maken. Een paar van die combinaties zijn in mijn geheugen gebeiteld. Zo kan ik Robbie Williams en Moby niet meer horen zonder aan de uitvaart van een jonge vrouw te denken. Dat gaat nooit meer weg. Soms koop ik die muziek zelf(s).

Oratorium

De eerste cd die ik zo aanschafte, alweer lang geleden en moeilijk te vinden, was het adembenemend mooie Oratorium ter nagedachtenis aan de slachtoffers van de Armeense genocide.
Zo indrukwekkend mooi als ik de muziek vond, zo aangrijpend, verdrietig en zwaar was de uitvaart waar die moest klinken. Het was de eigen wens van het jonge echtpaar waar we afscheid van namen, dat deze muziek zou klinken bij hun uitvaart.
Ik heb de cd daarna vaak geluisterd en is nog altijd een dierbaar stukje muziek in mijn verzameling.
In mijn omgeving kende niemand het en mijn verbazing was dan ook groot toen ik vorige week aangekondigd zag dat het uitgevoerd zou worden in een kerk in Vleuten. Enigszins huiverig voor de kwaliteit en met de verwachting dat het niet druk zou zijn, konden we nog net twee plaatsen achterin de kerk bemachtigen! Wat een verrassing.
Net als het koor en ensemble. Wonderschoon! Bij het derde stuk, de Berceuse hield ik me vast. Ik zag me zelf weer staan achter in de kerk aan het begin van het middenpad in een bomvolle kerk. Achter mij de twee blankhouten kisten op de schouders van familie en vrienden, die klaar stonden om mij naar voren te volgen met hun ‘zware last’ door het gangpad langs al die mensen en op die muziek…
Een fractie van een seconde stokt mijn adem en denk ik dat ik het niet kan, dat ik ga bezwijken, het is té heftig. Dan, op de juiste tonen zet ik de stoet in beweging.

Narda Delhaas

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *