Een afscheid op z’n Jans

Het is woensdagochtend. De dag dat Jan zijn zoon en zijn gezin weer naar Schiphol zou brengen. Ze wonen in Australië en waren na lange tijd weer even thuis. De avond ervoor aten ze nog met z’n allen patat. Gewoon, gezellig, zoals altijd. Niets wees erop dat die avond hun laatste samen zou zijn.

De wekker van Jan staat vroeg, maar hij blijft maar afgaan. Zijn vrouw, Bets, vindt het vreemd. Ze probeert hem wakker te maken, maar krijgt geen contact. Hun zoon wordt erbij geroepen, 112 gebeld. Tevergeefs. Jan is, totaal onverwacht, in zijn slaap overleden. 72 jaar.

Een onverwacht einde van een mooi leven, maar de start van een bijzondere week….

Als ik even later het erf op rijd, zie ik direct de zorg en liefde waarmee hier geleefd wordt. Jan woonde met zijn vrouw Bets in een mantelzorgwoning achter op het terrein van hun oude kwekerij. Hun andere zoon had met zijn gezin het huis vooraan overgenomen en zette het familiebedrijf voort.

Alles is tot in detail verzorgd, de natuur dichtbij. Binnen ontmoet ik Bets en de drie zonen met hun partners. De schok is groot, maar ik merk ook dat ze in de regelstand zitten. Eerst ga ik even bij Jan kijken.
Ik zie een grote, stevige man die totaal niet met het idee naar bed is gegaan dat hij nooit meer wakker zou worden, een man die nog vol in het leven stond. En zo ziet hij er ook uit; hij heeft niets te lijden gehad. Op zich een prachtige dood, maar minimaal 10 jaar te vroeg. Volgens zijn familie is dit dus wel echt op z’n Jans.

Er is nooit over zijn afscheid gesproken. Toch vinden ze met elkaar snel hun weg. Een praktische familie, echte aanpakkers. Ze besluiten de condoleance op het eigen erf te houden. de plek waar Jan alles opgebouwd heeft.

Binnen enkele dagen wordt het terrein omgetoverd. De loods en kantine worden sfeervol ingericht, het erf geveegd, de catering geregeld. Iedereen draagt iets bij.
Op de avond van de condoleance wordt Jan, in een door de kleinkinderen beschilderde kist, door zijn vrouw, kinderen, schoondochters en zijn hond uit huis begeleid. De kantine is warm verlicht, met bloemen, kaarsen en de vele kaarten die al binnen zijn gekomen. Voor de deur staan zijn klompen, gevuld met bloemen uit zijn eigen tuin.

Vier uur lang nemen mensen afscheid. Dat is lang, maar met zoveel belangstellenden hadden we de tijd wel nodig. Op een gekke manier was het ook nog wel een soort gezellig. En ook dat hoorde bij Jan. De bloemenband om zijn kist werd die avond helemaal gevuld met de meest prachtige bloemen. Zoveel bloemen dat de band het maar amper hield. Gelukkig had deze praktische familie daar al snel een oplossing voor; het nietpistool kwam tevoorschijn en de band werd vastgeniet aan de kist. Moe, maar voldaan gingen we allemaal naar huis.

De volgende dag rijden we met Jan, omringd door al zijn bloemen, in een bordeauxrode Mercedes rouwauto (zijn favoriete kleur) naar Crematorium Den en Rust. Daar nemen we afscheid van een eigenwijze, maar o zo geliefde man.

Een afscheid op z’n Jans.