Het duurde te lang

Ik ben geneigd om te zeggen dat hoe meer je naar het westen gaat, of: naar nog dichter bevolktere gebieden, hoe korter de tijd die nabestaanden gegund is om afscheid te nemen van hun dierbare. Dat is vast kort door de bocht, maar die indruk wordt wel steeds gewekt. Ik had al kennis gemaakt met de doordraai-tijden op Zorgvlied in Amsterdam en de Nieuwe Ooster. Daar is 30 minuten standaard voor een plechtigheid in de aula. Langer kan, maar dan moet er bijbetaald worden, dat wel.
Ik kom hier op omdat ik vorige maand in een andere plaats in Noord-Holland een dergelijk staaltje meemaakte dat zo erg was dat ik zelfs mijn stem heb verheft op de begraafplaats.
Daar kwamen de grafdelvers, die toch altijd buiten het zicht zijn, in ieder geval tijdens de daadwerkelijke begrafenis, alvast richting het graf lopen. Deze heren meenden dat het afscheid aan het graf door de familie te lang duurde en wilden zo de gang van zaken bespoedigen. Misschien hadden ze zelfs ook nog de brutaliteit om de familie weg te sturen. Daar zie ik ze voor aan. Ik had mij discreet terug getrokken voor het laatste afscheid door de kinderen zelf en zag ze in hun overalls aankomen struinen. Ik liep hen snel tegemoet met als resultaat dat het punt waar ik hen aansprak vlakbij het graf was. Daar begon de brutaalste dat het lang genoeg geduurd had en dat hij aan de gang wilde. Ik kon mijn oren niet geloven! Ik denk dat ik mijn antwoord netjes begon, maar was zo spinnijdig, dat de familie er toch wat van mee heeft gekregen, geloof ik.
Ik had nog wel de zondag ervoor, met mijn hele auto vol schoonfamilie onderweg naar een familiefeest in Schagen, de tijd genomen om de begraafplaats en de aula te verkennen. Ik had de locatie dan wel in ogenschouw genomen, maar dat zei niets over de mensen met wie ik moest werken.

Narda Delhaas

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *