geraakt

Wat is jouw levensmotto? vroeg iemand mij onlangs. “Proberen niet cynisch te worden”, was mijn antwoord. Ik realiseerde mij dat mijn levensmotto was veranderd in de loop der jaren. Dat cynisme op de loer ligt wijt ik aan het ouder worden; verwachtingen en idealen zo groot als de wereld die niet realistisch blijken; wereldvrede, plasticsoep en bankenbonussen. Om moedeloos van te worden. Terwijl ik antwoord gaf wist ik ook dat de oorzaak daarvan niet in mijn werk ligt.
Kort na die vraag was ik betrokken bij de uitvaart van een man die aan de onderkant van onze samenleving was geraakt. Ook weer wat opgekrabbeld was en actief bij een buurtproject.
Met bewondering heb ik gekeken naar de projectleidsters die samen met de buurtpastor vonden dat deze man een waardig afscheid verdiende. Samen met zijn vrienden uit de verslavings- en psychiatrische zorg hebben zij -belangeloos- zijn afscheid georganiseerd. Toen ik aankwam bij het buurthuis stonden er al veel mensen buiten. Veelal te roken, tegen de spanning. De meeste hadden zich gekleed voor de gelegenheid; in het zwart. Mijn baar om de kist op te zetten was niet nodig. Drie lage bankjes van de gymzaal vormden een mooi podiumpje voor de kist. Een bloemstuk, foto en twee brandende kaarsjes stonden stil te wachten op de overledene. Daar omheen -een beetje rommelig- de stoelen, een tafel voor herinneringen en een tafel met koffie en cake. Voor erna. Voor mijn doen allemaal wat chaotisch, maar totaal niet belangrijk. Uit alles straalde zorg en betrokkenheid.
Toen het tijd was droegen vrienden hem geëmotioneerd naar binnen, gevolgd door alle rokers. De bijeenkomst was indrukwekkend. Het gemak waarmee aan het verzoek werd voldaan om een bloem of waxinelichtje op de kist te zetten was jaloersmakend. De korte maar veelzeggende toespraak van een vriend raakte me. Evenals het speciaal voor deze man gemaakte gedicht, de toespraken van de projectleidster en de rol van de pastor. In zijn eenvoud was het prachtig. Hier werd echt samen afscheid genomen. Buiten werd de overledene ‘uitgezwaaid’ door de aanwezigen. Zijn beste vriend liep naast mij mee in gepast tempo voor de rouwauto om hem op zijn allerlaatste gang te begeleiden.
Ik hield hier nog dagen een warm gevoel aan over.

Narda Delhaas

Eén reactie op “geraakt

  1. Hallo Narda,

    Het wordt tijd dat je columns in een boekje worden uitgebracht dacht ik na het lezen van ‘Geraakt’ (over die meneer aan de onderkant van de samenleving, die zo’n rommelige en toch goede uitvaart kreeg). Ik zag het weer helemaal voor me Narda.
    :-) Mooi.

    En over het risico van cynisme gesproken: ik geloof er in dat we altijd onze idealen moeten blijven koesteren, ongeacht hoe akelig de edelste levensprincipes ook geschonden worden, nee, ik moet het anders verwoorden, niet ongeacht, maar des te vasthoudender naarmate de edelste levensprincipes zo akelig en structureel door de mens geschonden worden.
    Ja, zo denk ik erover. een harde kern van principiële idealisten heeft nut in de wereld!

    Dag weer

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *