Verhalen in corona-tijd

Terwijl de wereld aan het wankelen en kantelen is, slaat Zorgdragers aan het interviewen. Om verhalen op te diepen van de mensen in het hart van de zorg en daaromheen, ingezoomd op momenten die steun/inspiratie/erkenning/inzicht bieden. Met als doel: elkaar te verbinden en te versterken in corona-tijd. En hopelijk tot ver daarna.

Vierde in de reeks: Caroline de Bruijn, uitvaartondernemer
podcast interview met Caroline de Bruijn van Amenti Uitvaartverzorging

 ‘Alles is zo veel schraler geworden’

‘Een knuffel, een omhelzing, of zelfs maar een handdruk. Het kan nu allemaal niet meer als je iemand wil troosten die een dierbare is verloren. Terwijl diegene dat juist zó hard nodig heeft. Dat vind ik hartverscheurend.’

Moeten kiezen

‘Volgens de nieuwe richtlijnen mogen er maximaal dertig mensen aanwezig zijn op een uitvaart. Dus moeten nabestaanden kiezen wie ze wel en wie ze niet uitnodigen. Veel mensen durven dan vervolgens niet te komen uit angst voor besmetting. Om toch een vorm van aanwezigheid en steun te creëren, hebben wij het ‘bloembericht’ bedacht. Mensen kunnen via ons een bloem bestellen en een persoonlijk bericht op een kaartje eraan laten vastmaken. Op de dag van de uitvaart zetten wij dan vazen vol bloemen met persoonlijke boodschappen neer, die de nabestaanden mee naar huis kunnen nemen.’

Connectie

‘Ik kan niet meer bij mensen thuis langskomen om te praten over de uitvaart. Frustrerend, want thuis proef je de sfeer en kijk je elkaar aan. Nu bespreek ik alles telefonisch. De kunst is om toch nog een band met mensen te krijgen. Alleen de rouwkaarten kom ik persoonlijk afgeven aan de voordeur. En op de uitvaartdag zelf zien we elkaar. Bij de meeste mensen voel ik op zo’n moment dan gelukkig tóch een connectie.
Ook de laatste verzorging van de overledene doe ik nu niet meer: het wassen en aankleden. Dat is zo jammer. Ik laat dat nu over aan een specialistisch zorgteam. Die laatste zorg deed ik meestal samen met nabestaanden, het gaf hun veel troost. Verzorgende handelingen zijn heel intiem. Ook dat is ze ontnomen. Alles is zo veel schraler nu.’

Twee kisten

‘Laatst had ik een uitvaart die echt onder mijn huid kroop. Een ouder echtpaar was binnen een week in het verpleeghuis overleden, allebei vermoedelijk aan corona. De man overleed als eerste, zijn kinderen konden vervolgens niet naar hun moeder toe omdat zij ook al ziek was. De moeder was verschrikkelijk verdrietig toen ze hoorde dat haar man was overleden, maar haar kinderen konden haar niet fysiek troosten. Dat is toch vreselijk? Drie dagen later was ze zelf overleden. Dan zijn er opeens twee rouwauto’s en twee kisten naast elkaar in het crematorium.
We zaten er met zijn achten bij, de kinderen, de kleinkinderen, de aula medewerkster en ik. Het was een heel intiem, warm afscheid. Aan het eind openden de kinderen een fles champagne – de kurk knalde tegen het plafond – om het leven te vieren. Ik zag hun intense verdriet en was geraakt door de liefde in dit gezin.’

Verarming

‘Pas in het weekend merkte ik dat ik er last van had, dat het nog aan me knaagde. Het zal je maar gebeuren dat je niet bij het sterven van je beide ouders mag zijn en zó afscheid moet nemen. Ik denk dat veel mensen in deze tijd gaan vastlopen in hun rouwproces. Alles moet nu met zo verschrikkelijk veel afstand. Dat je er fysiek niet voor elkaar kunt zijn, dat voelt echt als een verarming.’

30 april 2020

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *