wel of geen ‘kijkdag’

Ik hoorde het bewogen verhaal aan van iemand die niet in de gelegenheid was gesteld om nog afscheid van een dierbare overledene te nemen. Daar had deze persoon nog steeds ‘last’ van.
Dit hoor ik vaker van mensen die buiten de familiekring van een overledene staan.
Het lijkt de reden te bevestigen dat het zinvol is om mensen de gelegenheid te geven om de dode te zien. Misschien wel omdat de dood zo ontastbaar is en onverklaarbaar. Iedereen die een dierbaar verlies heeft geleden weet hoe immens en onbegrijpelijk de leegte voelt die overblijft. Dat kun je niet beschrijven. Die moet je ervaren.
Je zou het zo kunnen zien dat met het laatste beeld van die persoon -dood op bed of in een kist- alle beelden en herinneringen worden afgesloten. Er komen er geen meer bij. Sommige vervagen in de loop van de tijd, andere blijven altijd!
Dit lijkt mij een begrijpelijke beweegreden voor het houden van een avondwake of een condoleancebezoek, waarbij de kist open is en familie, vrienden en bekenden dus nog voor de laatste keer de gestorvene kunnen zien.
Maar evengoed begrijp ik de nabestaanden die aangeven dat vader of moeder ‘geen kijkdag’ wilden. Ook dat hoor ik vaak. Nog los van het feit of iemand er wel of niet mooi bij ligt. Het argument is dan dat men er niet aan moet denken dat iedereen in de kist komt kijken en daar misschien ook nog een oordeel over heeft.
Een hele mooie motivatie hiervoor vond ik die waarbij iemand aangaf dat afscheid nemen iets wederzijds is, en naar een dode in een kist kijken is dat niet.
Als men dit laatste wil wordt er in familie- of vriendenkring afscheid genomen en de kist gesloten. Vaak staat er een mooie foto van de overledene bij de kist.

Ik heb natuurlijk mijn persoonlijke voorkeur, maar heb altijd begrip voor beide argumenten bij het verzorgen van een uitvaart.

Narda Delhaas

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *