verlies van broer of zus

Deze week kwam ik ergens de stelling tegen dat in rouwliteratuur niet vaak de vraag wordt gesteld hoe volwassen mensen het verlies van een broer of zus plaats geven. Ik zou verder willen gaan: het is een gemis dat deze vraag niet vaak gesteld wordt. Niet alleen in de literatuur, maar ook in het dagelijks leven. Als uitvaartondernemer ben ik geen deskundige in rouw. Ik kom het natuurlijk in al zijn vormen tegen en ben in dit geval ook ervaringsdeskundige. Vandaar mijn aandacht voor deze stelling. Maar hierin mis ik wat ik destijds ook miste. De erkenning van het grote verlies als je broer of zus sterft. Iedereen heeft begrip voor jouw verdriet bij het verlies van je kind, partner of een ouder. Maar aan het verlies van een broer of zus wordt die emotionele lading niet snel toegedicht. Terwijl de relatie met een broer of zus onvervangbaar kan zijn. Je kent elkaars geschiedenis, je bent in hetzelfde gezin opgegroeid en het contact kan intiem en vriendschappelijk zijn, of worden op latere leeftijd. Met het verlies van zo’n broer of zus, verlies je een stukje van jezelf. En het is pijnlijk als daar niet naar wordt gevraagd. Het maakt wel degelijk uit als je er over mag praten. Je kunt het verlies beter een plaats geven als het er mag zijn van jezelf en van anderen; kortom als het erkend wordt door je omgeving.
Als die erkenning er niet is ga je op zoek naar andere vormen. En het klopt; dan zijn er maar weinig boeken die dit onderwerp bespreken.
Misschien kent u iemand in uw omgeving die onlangs zijn of haar broer of zus heeft verloren? Vraag er eens naar.

Narda Delhaas

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *