“U mag me condoleren”

Echt onverwacht snel kwam de dood van de vader van -laat ik hem Jan noemen-.
Zijn vader was bijna 95 jaar en verbleef in een woonzorgcentrum. Van een goede vriendin had hij mijn naam doorgekregen en hij wilde graag een gesprek om alvast een en ander te bespreken voor het moment dat zijn vader zou overlijden. En wellicht ook om even kennis te maken.
De afnemende gezondheid van zijn vader was de reden dat ik naar het woonzorgcentrum ging en Jan niet, zoals eerder afgesproken, naar ons kantoor zou komen. Hij had wat specifieke vragen opgegeven en die informatie had ik bij me; niet mijn complete ‘regel-koffer’.
Met een kop koffie in een afgelegen gedeelte van het restaurant, maakten we kennis en bespraken we het leven van vader en zoon.
Na ongeveer 20 minuten krijgt Jan een telefoontje dat hij beter naar boven kan komen; zijn vader gaat opeens achteruit.
Ik wil hem mijn kaartje geven zodat hij in alle rust bij zijn vader kan zijn en mij kan bellen op het moment dat hij daar aan toe is (dat kan best nog uren duren). Maar hij gebaart dat hij weer naar beneden komt.
Ik heb nog wat werk bij me dat ik kan doen met behulp van smartphone en tablet en bedenk me dat ik daarna alsnog kan gaan en een bericht voor hem achterlaten, want ik kan me voorstellen dat het niet fijn is in zo’n situatie te weten dat er iemand op je zit te wachten.
Nog geen 15 minuten later, mijn werk nog niet af, staat Jan naast me met de mededeling: “U mag me condoleren.”
Het werd opeens een heel andere dag dan gepland. Voor mij, maar vooral voor Jan.
Dat realiseerde ik me toen we aan het eind van die lange dag bij zijn vader stonden in het uitvaartcentrum. Van kwetsbare oude man in zijn bed naar een keurig verzorgde, in pak geklede dode in een kist.
Wat haalt de dood toch nietsontziend alles overhoop.

Narda Delhaas

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *