prins claus

De consequentie van dag en nacht bereikbaar zijn, alle dagen van de week, vraagt soms om offers. Die moet je kunnen brengen, anders wordt het wel erg zwaar. Aan een van deze offers, een hilarische, werd ik onlangs weer herinnerd. Op de radio werd luisteraars opgeroepen te reageren als zij ooit iemand van het Koningshuis hadden ontmoet. Nee, ik niet, ik ben niet het type dat in de rij gaat staan om de koningin te zien. Maar voor prins Claus had ik eventueel wel een uitzondering willen maken. Toen hij in 2002 overleed heb ik tot de laatste dag lopen twijfelen of ik hem de laatste eer moest gaan bewijzen in paleis Noordeinde. Zondag 13 oktober belde ik mijn moeder, die wist van mijn ‘liefde’ voor Prins Claus, om te vertellen dat ik inderdaad had besloten naar Den Haag te gaan om afscheid van hem te nemen. Ietwat beschaamd bood ze aan om mee te gaan, als ik het tegen niemand zou vertellen. Enfin, wij samen naar Den Haag. Mijn moeder weet daar goed de weg en wist zodoende dat we op een gegeven moment bij de Kloosterkerk waren, waar onze koningin ‘kerkt’. En die blijkbaar daar op dat moment de kerkdienst bijwoonde, want op het plein ervoor stonden mensen te wachten en onopvallende mannen in regenjas liepen er de boel in de gaten te houden. Juist op het moment dat de kerk uit zou gaan ging mijn telefoon. Ik liep met mijn telefoon uit de drukte en nam aan. Geconcentreerd voerde ik het gesprek, moest op mijn hurken notities maken en realiseerde mij ondertussen dat ik niet naar prins Claus kon. Ik beloofde zo snel mogelijk weer in Utrecht te zijn en hing op. Toen ik weer omhoog kwam, liepen de mensen op het plein alweer zo’n beetje weg en zegt mijn moeder: “Je hebt ze allemaal gemist; koningin Beatrix, Willem-Alexander en Maxima!”

Narda Delhaas

PS      ’s Avonds ben ik alsnog afscheid gaan nemen van prins Claus (mijn moeder ging mee)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *