Moeder Lenie

Moeder Lenie was net geen 90 jaar geworden. Dat vond ze wel jammer.
44 jaar eerder was ze getrouwd met een weduwnaar en vader van negen kinderen. De een nog opstandiger dan de ander, zoals ze over zichzelf zeggen. De jongste was toen 7 jaar. Die zaten niet te wachten op een ‘nieuwe moeder’.

Opstartproblemen

Ondanks alle denkbare opstartproblemen in dit grote gezin met hun ‘nieuwe -veel strengere- moeder, is de betrokkenheid en de zorg voor hun Moeder Lenie aan het einde van haar leven ontroerend. Ze vertellen hoe ze het laatste moeilijke jaar voor haar hebben gezorgd en de laatste dagen bij haar hebben gewaakt. Als ze is overleden verzorgen de dochters haar zelf en helpen mij met het installeren van de koeling op het bed.
Ook de volgende dagen treffen mij de verhalen van dit bijzondere gezin. De beginperiode die niet makkelijk moet zijn geweest, voor zowel de kinderen als voor hun moeder, is eigenlijk niet meer aan de orde. In plaats daarvan vallen woorden als liefdevol, hartelijk en zorgzaam, wat alle aanwezige kinderen beamen. Hoe iedereen altijd welkom was. Dat er altijd wat te eten en te drinken was. Dat iedereen; haar negen kinderen met aanhang, haar kleinkinderen maar ook haar achterkleinkinderen allemaal graag bij haar op bezoek kwamen. In een van de
zorghuizen werd ze daar wel eens op aangesproken. Dan was ze trots, maar zei ook dat ze “pronkte met andermans veren”.

In 2003 verloor ze haar man, de vader van de kinderen, waar ze veel verdriet van had. Dat was voor de kinderen geen aanleiding om haar minder te bezoeken. Integendeel! De tradities met de feestdagen werden met plezier voortgezet.
Bij haar begrafenis begeleidden haar vier zoons en twee kleinzoons haar de kerk in. Van tevoren stond vast dat het hele koppel; kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen mét aanhang, haar naar voren zouden begeleiden; bijna 70 mensen.

Wat zou ze trots zijn geweest op haar veren!

Narda Delhaas

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *