live muziek uitvaart

Bij vier uitvaarten achter elkaar, die ik onlangs verzorgd heb, werd live muziek gespeeld. Was dat toeval? Kwam dat omdat drie van de vier uitvaarten van een jong persoon was? Of verandert er echt iets in onze manier van afscheid nemen?
Het waren vier totaal verschillende uitvaarten. Ook de uitvoering van de live muziek had niets met elkaar gemeen. Ik vond het opmerkelijk. Het gebeurt maar weinig en nu ineens achter elkaar. Ik ben er een groot voorstander van. Live muziek voegt iets toe aan een afscheid. Het is emotioneler dan muziek van cd, omdat de uitvoerende(n) vaak een bekende is van de overledene. Hierdoor wordt het persoonlijker. Je ziet de inspanning die geleverd wordt. En soms de emotie. Het kan troost bieden als je bij een afscheid aanwezig bent en je ziet en hoort dat iemand die moeite neemt. Vertroosting vind ik eigenlijk een mooier woord. En of het nu gaat om de klassiek geschoolde zangeres die met haar begeleider op piano prachtige aria’s zingt in de Geertekerk in Utrecht. Of om het nichtje tokkelend op haar gitaar terwijl een vriendin in cadans een gedicht voordraagt. Allebei van een totaal andere orde, maar allebei prachtig. Maar ook het accordeonistenduo dat speelde bij het afscheid van iemand die bij leven dol was op accordeonmuziek. Wat is mooier dan met die -wat melancholische- muziek afscheid te nemen?
Ook ontroerend waren de bandleden die in het crematorium een nummer speelden voor de schoonzus van een van de bandleden. In eerste instantie durfde hij het niet aan toen ik vroeg of er wellicht iemand was die muziek wilde maken. Maar dit eerbetoon kon hij toch niet voorbij laten gaan. En misschien heeft hij zichzelf overtroffen. Ik weet het niet, maar hij heeft iets belangrijks toegevoegd daar.

Narda Delhaas

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *