herkansing

Vorige maand werden wij gebeld voor het verzorgen van de uitvaart van een overleden moeder. Ik was aangenaam verrast dat zij ons belden, want bij hun vader in 2006 ging er iets mis wat bij mij in mijn geheugen gegrift staat.
Toen -alweer acht jaar geleden- overleed hun vader en echtgenoot. Een bekend en geliefd man in IJsselstein. Met zijn vrouw en kinderen heb ik de uitvaart besproken en geregeld. Er werd rekening mee gehouden dat het druk zou worden. Dat was ook zo. De avondwake en de uitvaartdienst  zouden worden gehouden in de grote Basiliek van het kleine stadje. Tijdens de avondwake zou hun vader in het uitvaartcentrum blijven. Na de wake zou  het gezelschap zich dan verplaatsen naar het uitvaartcentrum om daar afscheid te nemen van de overledene en zijn familie te condoleren. Ik zou de aanwezigen in de kerk hiervoor uitnodigen.
Ik zie het nog voor me. Ik stond -voor mijn gevoel op een verhoging- voor de lezenaar in die immense basiliek en zag al die mensen zitten. In mijn mededeling ben ik aangekomen bij de uitnodiging om in het uitvaartcentrum afscheid te nemen van …. er komt niks. Helemaal niets. In nog minder dan een fractie bedenk ik of ik me er met ‘de overledene’ van af ga maken, maar dat kan ik niet. Dat paste helemaal niet bij het contact dat ik had met deze mensen. Dan maar een royale afgang. Ik richt mij tot de familie op de voorste banken en zeg met een hulpeloos gebaar: “jullie moeten me even helpen”. Ik krijg in koor terug: “Zeg maar Bertus!” Ik kwam er met een kwinkslag ‘goed’ van af. Voor de vorm dan, want ik voelde me afschuwelijk.
Ik kreeg een herkansing. Mijn collega verzorgde de uitvaart van hun moeder, maar zij kon niet aanwezig zijn bij de avondwake. Of ik die wilde begeleiden. Met veel liefde!

Narda Delhaas

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *