Een andere wereld

Ganges

India, het land van de crematies. Daar bezocht ik de stad Varanasi waar de rivier de Ganges doorheen stroomt. Heilig voor Hindoestanen, net als Varanasi. Hier komen veel gelovigen naar toe om zich in de Ganges ritueel onder te dompelen en hun overledenen te cremeren. Aaan de oever is een serie crematieplateaus. Op elk plateau ligt een stapel van goed brandend mangohout klaar voor een verbranding.

Crematierituelen in India

Ik heb hier de rituelen van dichtbij kunnen volgen. De voeten en het gezicht van een overledene werden gewassen in de Ganges. Als laatste groet schenkt de familie wat Gangeswater in de mond van de overledene. Er is veel wierook, veel mensen, veel heen en weer geloop, veel mobiel getelefoneer. Dan gaat de overledene op de houtstapel. De oudste zoon steekt het hout aan. Ik zie geen kist, geen afscheidsbijeenkomst en geen duidelijk verdriet. Alles vindt plaats in de totale openbaarheid. Zodra de houtstapel goed brandt, vertrekt de familie. Alleen de ‘beheerder’ houdt het vuur in de gaten. Als het klaar is veegt hij alles -hup- zo de Ganges in. De overledene is aan zijn volgende reis begonnen.
Als uitvaartondernemer heb ik met veel belangstelling deze rituelen aanschouwd. Wat mij opviel was de afwezigheid van verdriet. Ik verwachtte geschreeuw en gehuil. Terug in Nederland was ik in de gelegenheid dit aan een Indiase mevrouw te vragen. Zij legde uit dat in tegenstelling tot de openbaarheid van de crematie, het verdriet alleen in de beslotenheid van de familie wordt getoond. Dit gebeurt thuis, vlak na het overlijden. Iedereen komt bij elkaar om over de overledene te praten, verdriet wordt gedeeld en men troost elkaar.
Ik vond het mooi om die andere gebruiken rond de dood te zien, maar verdriet en gemis wordt uiteindelijk over de hele wereld het zelfde gevoeld.

Caroline de Bruijn

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *