“Alles gaat anders!”

Dat was het zenuwachtige commentaar van de medewerkster van de begraafplaats.
Alles ging ook anders dan anders bij het afscheid van deze Engelsman.

Op een paar na, waren alle stoelen uit de aula gehaald. In het midden van de lege aula stond de kist met rondom alle meegebrachte bloemen. Hier en daar een statafel met suiker en melk en een schaal cake. Dat dan weer wel.
In de hal werd iedereen verwelkomd door een vriend van de overledene en kreeg men een button. Er was geen condoleanceregister. In de aula kreeg men bij binnenkomst koffie of thee aangeboden. De bedoeling was dat er in informele sfeer afscheid zou worden genomen. Vrienden hadden hem beloofd zijn uitvaart te regelen op een passende manier.
De uitdaging van zo’n andere setting van een afscheidsbijeenkomst zit ‘m vooral in het publiek. Wij kunnen de stoelen weghalen en het licht dimmen, maar de mensen moeten het snappen. Gelukkig paste deze vorm duidelijk bij de vrienden en kennissen en waarschijnlijk ook bij de overledene zelf. Op een enkeling, die wat onwennig de zaal in stond te kijken, na, leek het voor de meesten als vanzelfsprekend om met een kop koffie in de hand door de zaal te lopen om met deze en gene van gedachte te wisselen over hun vriend. Met op de achtergrond zijn favoriete muziek.
Er waren ook sprekers. Tussen de muziek door en op hun eigen tijd haalden zij herinneringen op aan hun vriend. Hoewel ik bij de meeste mensen een glimlach van herkenning zag bij het krijgen van de button, werd door een van de sprekers uitgelegd dat de overledene moeite had met namen onthouden, of misschien lag het aan de Nederlandse namen, maar hij had de gewoonte ontwikkeld om alle mannen met George en alle vrouwen met Georgina aan te spreken. Iedereen, inclusief mijn collega en ik, was daar òf George òf Georgina.
Na een klein uur was het tijd om de bijeenkomst in de aula af te ronden en werd hij door familie en vrienden begeleid naar zijn graf. Sfeer verhogend was de toepasselijke Engelse miezerbui die iedereen bij het laatste afscheid doorweekte. Even toepasselijk was dat iedereen daarna vertrok naar de stamkroeg van de overledene.

Narda Delhaas

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *